"Bu sene sınavın var otur ders çalış!"


Başlık her sene milyonlarca öğrencinin duyduğu bir replik. Replik diyorum çünkü aslında milyonca evde yaşanan aynı senaryo olduğu için. O senaryo içerisinden birkaç replik daha paylaşmak isterim.

"Bu sene sıkı çalış sonra istediğini yap!"

"Fen lisesine gitmezsen hiçbir yere gitme daha iyi!"

"Bak Hulusi'nin oğlu denemede 1 yanlış yapmış sen hala gez toz!"

"Çok kitap okuyon test çöz biraz!"

"Odandan çıkmıyorsun!"


Yukarıdaki cümleler çoğu zaman aileler, ara sıra öğretmenler tarafından da bolca tekrarlanırlar. Öğrenciler bu cümleleri duydukça kendilerini eksik hissetmeye başlar ve tam olarak ne yapmaları gerektiğini bilmeseler de eline aldığı herhangi bir dersin testlerini çözmeye başlarlar...

Ben ailelerin sürekli tekrarladıkları bu replikleri düşününce aklıma birkaç soru geliyor...

Aileler çocuklarının;

kendilerinden daha iyi bir yaşamı olmasını mı istiyor?

gelecekte iyi bir hayat yaşamalarını mı istiyor?

komşuların çocuklarından daha iyi olmalarını mı istiyor?

kendi sözlerini dinlemelerini ve bunun dışına çıkmamalarını mı istiyor?

Bence evebeynlerin öncelikle çocukları için beklentilerini net olarak ortaya koymaları gerek.

Bir ailenin ortaokulda okuyan çocuğu var ise, ondan beklentisi ne olabilir?

Sınavlarda en yüksek puanı onun alması mı?

Sınıfta en çok parmak kaldıran çocuğun onun olması mı?

Veli toplantılarında öğretmenlerin olumlu şeyler söylemesi mi?

Çocuğunun kendi başına problemlerini çözüyor olması mı?

Ailelelerin belki çocuklarından bekledikleri şeyleri gözden geçirmelerinde fayda var. Bir beklentiye girmek için önce bilmek gerekir. Ailelerin çocuklarının isteklerini ve istemediklerini bilmeleri gerekir. Çocukların kaygılarını, meraklarını öğrenmeleri gerekir.

Peki neden bunu yapmıyorlar?

Zamanları mı yok?

Bilgileri mi yok?

Yoksa istemiyorlar mı?

Ben, hiçbir ailenin çocuklarını önemsemediğine inanmıyorum. Bunu bilerek yapmıyorlar ama şunu da bilmek gerekir ki; sevmek yetmiyor!

Aileler çocuklarına sevgi gösterirler. Yöntemler farklı olsa da, çocukları için çabalarlar. Hatta çoğu anne babanın çalıştıkları zor işlerde çalışma motivasyonları buradan gelir.

"Çocuklarım için çalışıyorum!"

Ama bu yetmez...

Anne ve babalar, çocuklarının ne durumda olduklarını yılda 2-3 defa yapılan veli toplantılarından değil, direk çocuklarına sorarak öğrenmeliler.

Çocuklar, önemsendiklerini hissettiklerinde saf kalplerinden gelen samimiyetle açıkça söyleyebilirler.

Sınavların üstesinden gelmeleri için gereken çocuklara sürekli telkinde bulunmak değil, onlara cesaret vermektir. Onlara güven ve inanç veren ailelerini hissettiklerinde, okul sınavları ya da herhangi bir zorluk karşısında çözüm bulabileceklerdir.

"Bu sene sınavın var otur ders çalış!" demek, aslında güven duymamaktır. Bu öğrencinin değil, ailenin hedefidir. Öğrenci ne için ders çalıştığını bilmeden çalışır ve sonunda geldiği nokta belki de hiç beklemediği bir noktadır.

Bu nedenle ailelere 3 küçük tavsiyem var!

1) Önce çocuğunuza sorun! Hedefi onun belirlemesine izin verin!

2) Hedefine doğru gitmesi için ona cesaret verin, karşılaştırma yapmayın!

3) Çocuğunuzun durumunu dışardan değil, doğrudan öğrenciye sorarak alın.


21 görüntüleme0 yorum

İlgili Yazılar

Hepsini Gör

Son Yazılarım

  • Beyaz Facebook Simge
  • Beyaz YouTube Simgesi
  • Beyaz Instagram Simge